Jesień

Powązki

Cały bałagan w sobie mam...

Wskutek zamknięcia w ciemnych i nie przewietrzanych pomieszczeniach twarze ich
zostały dokładnie przenicowane, bardzo chcieliby mówić, ale wargi zjadł piasek.
Czasem tylko ściskają w pięści powietrze i próbują podnieść głowę niezdarnie jak niemowlęta.
Nic ich nie cieszą ani chryzantemy, ani świece.
      Nie mogą pogodzić się z tym stanem, stanem rzeczy.

Był dobry. Kochał kanarki, dzieci i długie msze. Jadał ślazowe cukierki. Wszyscy
mówili: dziadek ma złote serce. Aż raz to serce zaszło mgłą. Dziadek umarł.
Porzucił to dobre, zatroskane ciało i stał się upiorem.

(...) by ci co po nas przyjdą uczyli się znowu najtrudniejszego kunsztu - odpuszczania win

Gdy wyschnie źródło gwiazd, będziemy świecić nocom
Gdy skamienieje wiatr, będziemy wzruszać powietrze